Ik ben er niet voor dat wij alles betalen ('we betalen alles'), want dan leren de kinderen niet om financieel verantwoordelijk te zijn. Een maandelijkse bijdrage kan door de kinderen makkelijker gezien worden als 'fuck it money' (want die frontale kwabjes zijn nog niet af), waardoor ze mogelijk dan zelf óók nog bijlenen en daar later de zure vruchten van plukken.
Wat ik wel zie zitten, is dat de kinderen lenen en dat wij die lening achteraf aflossen. Dat kan op twee manieren: wij betalen de huur en zij lenen alleen de rest ('wij de huur, rest achteraf'), of zij lenen alles, ook de huur ('alles achteraf aflossen'). Het echte verschil tussen die twee zit in hoe groot de lening op hun naam is: bij 'alles lenen' voelen ze een flinke schuld, bij 'wij de huur' een kleine. Dat is voor mij dé afweging tussen deze twee: hoe meer ze zelf tijdelijk dragen, hoe bewuster ze met geld leren omgaan. In het laatste scenario hebben we én een educatief gesprek over financieel gevoel en verstand, én geven ze minder makkelijk te veel geld uit, én op het moment dat ze last zouden krijgen van de lening (bv bij een hypotheekaanvraag) hebben wij hem al afgelost. Dat voelt als een bewuster 'cadeau' dan bijpompen in de vaste lasten.
Bij elk scenario kunnen we onze maandlasten verlagen door nu al te beginnen met sparen in plaats van pas tijdens de studie. We smeren ons deel dan uit van nu tot het einde van de studie van de zoon, zodat de maandlasten tijdens de studie lager liggen.